Het verdriet meeslepend.
Nooit meer bij haar zijn.
Nooit meer haar geur om me heen.
Nooit meer…

Op zoek naar mezelf.
Hoe werkt zoiets?
Kan zoiets?

Ik was altijd anders.
Het zwarte schaap.
Leven zoals het “hoort” — het is mij nooit gelukt.
Uit verbinding. Uit de hoogte.
Het slachtoffer van de duisternis.

Te veel emoties, als slangen door mij heen.
Mijn gevoel verdoven tot diep in de nacht.
Bang. Zo bang.

Na een slepende, donkere periode
werd ik aangeraakt van binnenuit.
Een duwtje in mijn rug.
Een straaltje licht op mijn gezicht.

Een intuïtieve fluistering:

Ik ben de schakel.
Ik heb de kracht.
Ik krijg de kans.

Onverwerkt familie-trauma. Generaties lang.
Voor mama.
Voor mijn oma’s.
Voor mijn mooie dochters.

Rug recht. In beweging komen.
Het begin is altijd nu.

Angst om te falen.
Altijd maar bezig willen zijn.
Vlagen van paniek.
Weer een traan.

Een pingpongwedstrijd van gedachten.
Twijfel.
Vastzitten in het verleden.
Afgemat. Rusteloos.

Geen uitweg meer zien.
Dan maar niets.
Echt helemaal niets.

Hangen in het nu.
Drijven in het verleden.
Een deken van rouw over mijn schouders heen.

Een briefje van mij aan jou.

Hey rebel mama,
Soms breekt het leven je open voordat je weet wie je wordt.

Je hoeft het niet meteen te begrijpen.
Of te fixen.
Adem. Voel. Blijf.

Dat is al beweging.
En dat is genoeg.

Love you big time.
Daphne