We gingen samen weg.
Eindelijk even tijd voor ons twee.
Zonder kinderen. Zonder planning. Gewoon even wij.

Hij stapt in de auto met dat glinstertje in zijn ogen —
dezelfde blik die ik van vroeger ken.
Vol gas. Rebel mode aan. Nachtvlinder vibes.
Het tempo dat ik vroeger standaard bij me droeg.

Rock & roll.
Laat naar bed.
Wijn. Grote verhalen.
Muziek te hard. Alles te veel.

En ik deed mee. Natuurlijk.
De eerste avond ging nog.

Maar op dag twee voelde ik het al bij het wakker worden.
Mijn lijf zwaar. Mijn hoofd vol. Mijn energie… leeg.

Ik voelde aan alles:
ons oude tempo klopt niet meer.

Maar ik wist niet goed hoe ik het moest zeggen —
zonder de twinkel in zijn ogen te doven.
Zonder dat hij het als een afwijzing zou zien.
Zonder dat hij me zou missen terwijl ik nog naast hem lag.

Dus ik ging over mijn grens.
Op zoek naar Rock & Roll Daph.

En tuurlijk, ik vond haar. Heel even.

Maar de dagen daarna… waren vreselijk.

Dan heb ik niks meer over.
Niet voor mezelf. Niet voor m’n kinderen.
Geen ruimte om een onverwacht telefoontje op te vangen.
Telefoon op vliegtuigstand. Alles te veel.

Geen zachtheid meer om echt te luisteren.
Geen geduld meer om liefdevol te reageren
als er weer iemand zuchtend vraagt waarom haar favoriete trui wéér niet gewassen is.

Het werkt niet meer.
Die versie werkt niet meer.
Ik ben veranderd. En de energie ook.

Vroeger was niets te gek en geen dag lang genoeg.
Nu kies ik steeds vaker voor “nee.”`

Niet omdat ik saai ben geworden.
Maar omdat ik wil voelen dat ik er energie voor heb.

Ik snap dat dat wennen is.
Voor hem. Voor mijn vrienden. Voor mezelf.

Ik kies steeds vaker voor stilte.
Voor ritme. Voor een boek in plaats van een gin-tonic.

Soms vliegt de FOMO nog binnen.
Soms voelt het saai.

Maar het voelt óók rustiger.
Dieper. Échter.

En ja — soms mis ik haar.
Die wilde versie van mezelf.
Ze was schaamteloos. Koningin van de nacht.

Maar weet je?

Dat ben ik nog steeds.
Alleen in een andere frequentie.
Minder explosief.
Niet minder intens.

Alleen… méér van mij.

Ik zet mijn rebelse energie nu om
in schrijven. In voelen. In woorden die niet meer ingeslikt worden.

Briefje van mij, aan jou…

Dus als jij dit ook voelt —
Dat de oude jij nog wel eens aan je trekt.
Dat je man of je vriendinnen verwachten dat je ‘nog steeds zo bent’.
Dat je soms toegeeft, en daarna leeg bent tot op het bot.

Dan wil ik je dit zeggen:

Je bent niet zwak omdat je bent veranderd.
Je bent krachtiger dan ooit,
juist omdat je durft te kiezen voor zachtheid, voor ritme, voor “nee”.

Je hoeft jezelf niet meer op te branden als het oude niet meer past.

En dat, rebel mama —
is geen verlies.

Dat is vrijheid.

🖤
Daphne