Is het raar als ik nu huil?

Er was niks aan de hand.

Niet écht.

Ik had gegeten. Geslapen. De zon scheen zelfs.

En toch, op dat moment, terwijl ik m’n tanden poetste, voelde ik het opkomen. Die brok in mijn keel.
Gewoon… tranen. Zomaar.

En ik hoorde mezelf denken:
“Zou het raar zijn als ik nu gewoon huil?”

Wij vrouwen doen het allemaal zogenaamd ‘goed’.
Tot de dag komt dat je plotseling breekt in de Albert Heijn.

We slikken als iets niet zint.
We glimlachen op het schoolplein, terwijl ons hart volloopt met tranen in stilte.

Omdat we bang zijn dat als we één traan laten lopen, alles los komt.

Ik heb het lang ingehouden.

Tranen terwijl ik de aan het koken was. Tranen achter het stuur. Tranen in de douche, waar niemand ze zag.

Niet omdat ik niet wilde voelen.
Maar omdat ik dacht dat ik dan zwak was.
Vanaf jongs af aan heb ik gehoord dat ik té emotioneel was.

Te veel. Te gevoelig. Te intens.

Tot ik besefte:

Gevoelens die je inslikt, worden muren die je bouwt.
En op een dag leef je in een huis waarin jij niet eens meer welkom bent.

Nu huil ik.

Omdat het ook gewoon fucking lekker is om een potje te janken.
De energie eruit te laten.
Ruimte te maken.

Niet altijd zichtbaar. Niet altijd groots.
Maar ik laat het gaan als het komt.
Ook als het nergens op slaat.
Ook als het gewoon… verdriet is zonder naam.

Berichtje van mij, aan jou.

Hey Rebel mama,

Als jij dit leest en voelt dat je op springen staat — maar het niet durft te laten zien…

Dan wil ik je dit zeggen:

Je bent niet raar.
Je bent niet zwak.
Je zit vol met tranen.

En wat vol is, mag overstromen.

Je hoeft het niet te begrijpen.
Je hoeft het niet uit te leggen.
Je hoeft alleen maar jezelf toe te staan om te voelen.

Misschien is vandaag de dag dat je gewoon huilt.
Omdat je hart het vraagt.
Omdat je ziel het nodig heeft.
Omdat je gewoon weer even een meisje wil zijn en niet die sterke vrouw.

En dat is meer dan genoeg.

Love you,
Daphne